10 januari 2007

Oog om oog

Geliefde heeft sinds maandag mijn griepje overgekregen maar is natuurlijk te koppig om thuis te blijven. De zwakken moeten eruit, zegt hij altijd, maar de manier waarop hij met zijn Lijden omgaat, doet vermoeden dat hij toch niet zo'n held is als hij wel voorgeeft.

Hij doet voort, jawel, maar alles onder luid geklaag. Elke hoestbui gaat vergezeld van een serie vloeken. Zeer irritant. Hij klinkt ook heel zielig. Maar aangezien ik een niet-empatisch mens ben is het alleen maar olie op het vuur van mijn onverschilligheid. 'Blijf dan toch thuis' is het enige dat ik daarop wil zeggen. Wat voor zin heeft het om te gaan werken, iedereen aan te steken en dan nog als een gemummificeerd lijk thuis te komen.

Omgekeerd word ik nu ook niet bepaald vertroeteld bij ziekte. 'Ga toch liggen' zei hij toen ik krochend en zwak, doch niet klagend, door het huis dwaalde. Wat ik ook deed, nadat het eten gemaakt was en de keuken opgeruimd. Ik heb ook geen tas thee miraculeus zien verschijnen, geen citrusvruchten met liefde zien geperst worden.

Oog om oog dus. Niet slecht voor een heidense vrouw, toch?

09:57 | Permalink | Tags: ziek, man | Commentaren (0)