29 november 2006

Te vroeg.

Een kwartier te vroeg word ik wakkergemaakt door Geliefde die kleren komt nemen uit de kleerkast. EEN KWARTIER TE VROEG, dat grenst aan crimineel gedrag vind ik zelf.

Mag de brave man dan geen kleren aan, moet hij misschien in zijn geboortekostuum naar het werk ? Nee dat nu ook weer niet, maar hij kan wel het g*dv*rd¨mm*s* verstand hebben om 's avonds zijn boel bijeen te zoeken in plaats van knal het licht aan te steken en mij te beroven van vijftien minuten slaap. Vroeger deed hij dat toch wel en sloop hij zelfs als een slang uit bed om mij vooral niet te doen ontsteken in ochtendwoede compleet met stoom uit de neusgaten. Waarom dan nu niet vraag ik mij af?

Ik heb even overwogen om er iets van te zeggen maar omdat ik 's morgens niet bepaald de meest tactvolle persoon ben, heb ik het maar gelaten. Maar een kwartier jong, dat is toch wel veel hé, zo 's morgensvroeg...

Nog wat vogelnieuws verder : ze is een uurtje gaan spelen bij een vriendinnetje uit de straat en had mij al op voorhand gezegd dat ik weg moest. 'Jij gaat toch terug naar huis hé mama'. Niet te geloven vind ik dat. Niet langer dan een paar maand geleden zou ze zich angstvallig tegen mij aan gefungust hebben en nu ben ik gewoon overbodig..

Het is toch echt geen baby meer en ik ben er gewoon een beetje verdrietig van, ook dat komt naar mijn gevoel veel te vroeg. Maar een uur peis en vree op een woensdagmiddag is natuurlijk ook niet te versmaden. Vooral niet als men de gitaarsolo hierboven even wegdenkt.