12 februari 2007

Lege school

Vanochtend word ik met een schok wakker om 08.00h. Ruim een half uur te laat dus. In een paniekreactie schiet ik uit bed en op de overloop gekomen zie ik nog juist Zoon beneden vertrekken.

Waarom heeft niemand mij wakker gemaakt? Zeg ik nog zielig. Hij lacht en gaat door. Vogel slaapt nog, dus ik besluit dat het toch niet meer gaat lukken om op tijd op school te komen en kruip er dan maar terug bij. Een kwartiertje later is ze wakker en staan we toch maar op. Ik zeg haar dat ze vanmiddag naar school moet, dan heeft ze toch haar gebruikelijk halve dag gehad.

Na het ontbijt zet ik de computer aan. Geen internet. Vreemd want ik heb wel een ip-adres en verbinding met de router. Ik zet hem tig keer af en aan maar niks. Zoon zijn computer geeft hetzelfde resultaat. Dan maar naar Belgacom gebeld en daar zegt een bandje dat er technische problemen zijn. Geen internet dan maar. Gek hoe een mens zich opeens afgesloten van de wereld voelt. En hoeveel keer je de plotse drang voelt om iets op te zoeken en dan met een Verdomme tot de conclusie komt dat het niet gaat. Om maar te zeggen dat ik duidelijk compleet verslaafd ben.

Om iets na één uur vertrek ik met Vogeltje naar school. Op de speelplaats zouden normaal een 80-tal kindjes moeten rondlopen, nu zie ik daar nog geen derde van. De mevrouw van de middagbewaking zegt mij dat ze allemaal ziek zijn. Ik moet nog iets afgeven aan een juf dus ga ik even met Vogeltje naar binnen. Daar hoor ik dat er ook 3 juffen ziek zijn, waaronder de hare. En dat het er een broeinest van griep en buikgriep is. Dan is de keuze zeker vlug gemaakt, alhoewel dat al het plan was van zodra ik de kaalslag op de speelplaats zag : ik neem Vogel mee terug naar huis.

En morgen gaat ze zeker ook nog niet, het is hier al erg genoeg met al ons gehoest, dankuwel.

Morgen slapen we dus weer uit, maar dit keer met opzet.

En tinternet marcheert terug, van 15h. Oef, ik ben gestopt met bibberen.

08 januari 2007

Stilte

Iedereen de deur uit en moeder thuis. Wat een stilte, wat ongewoon. Na veertien dagen een Vogeltje dat mijn hoofd volpraat voel ik mij zowaar ontheemd.

Ze ging graag terug naar school alhoewel ze toch wel drie keer gevraagd heeft of ze maar een half dagje moest (ja, jaja, JAHAAA). Ook Zoon is terug begonnen, hopelijk met een boel meer inzet, het zal nodig zijn. En met een nieuwe fiets want verleden week had ik zijn fiets, amper 2 jaar oud , naar de winkel gebracht voor onderhoud. Een dag later belt de man mij om te zeggen dat herstel en wisselstukken meer zouden kosten dan een onderhoud van een auto en of het geen beter idee zou zijn om het ding op de schroothoop te gooien en een nieuwe te kopen. Zuchtend stem ik toe, want het was inderdaad belachelijk veel, en Zoon heeft een fiets nodig voor school, hij mag niet met het brommertje , dat is van de school uit verboden.

Na onze gelukkige reünie op vrijdag heb ik hem wel gezegd dat als hij het waagt om met deze fiets nog stunts uit te halen, en ik specifieerde : niet jumpen, van trapjes of troittoirs knallen,sliding stops doen én als hij hem nu niet behoorlijk zou onderhouden er wat zwaait. Lankmoedig stemt hij toe en denkt er waarschijnlijk weer het zijne van.

En nu gaat moeder wassen, dringend, want de turnspullen van Zoon moeten tegen deze middag klaar zijn. Dat kon hij natuurlijk niet zeggen aan het begin van de vakantie, dat zou te simpel geweest zijn. Dr.Phil is net weggewandeld met zijn plastieken madam, net op tijd, ik kan beginnen!

09:07 | Permalink | Tags: school, fiets | Commentaren (2)

26 oktober 2006

Kabouterberg

PUSHf327f7569506Vandaag de uitstap naar Kabouterberg in Kasterlee waar Vogel al dagen voor aan het aftellen was. Ik ben (natuurlijk) meegegaan en alhoewel ik er niet echt naar uitkeek wegens aanhoudende pffffheid (=mengeling van moe en lui) was het een zalige dag.

De Kabouterberg zelf was een lange wandeling, ik schat anderhalf uur, waarbij door de vertelsters/actrices (superleuke, verklede vrouwen)om de honderd meter halt werd gehouden en het verhaal/toneelstuk verder ging. Het was te ingewikkeld om het even te recapituleren en voor de volwassenen na een tijdje saai en te lang uitgesponnen, maar de kinderen hebben ademloos gevolgd, één en al grootogige aandacht.

Dan werden we met een treintje (op wielen dus technisch gezien misschien eerder een busje)naar de speeltuin gebracht waar we eerst gegeten hebben en de nodige plasjes geplaceerd hebben.

Hét grote verschil met de uitstapjes van vorig jaar voor ons, begeleidende mama's, was toch wel het veranderde WC-bezoek : ten eerste moet er niet meer zo vaak, lees om het kwartier, naar het toilet gegaan worden en ten tweede kunnen de meesten zélf broekjes af en op trekken en dat scheelt enorm. Voor het ballenbad hebben we nog wel een miljoen schoentjes mee helpen uit- en aandoen maar dat is toch nét iets leuker dan het toiletgebeuren.

Het valt mij ook altijd op hoe aanhankelijk sommige kinderen zijn. Bij het wandelen heb je, behalve je eigen kind, steevast nog minimaal één ander klef handje vast en ook schootzitters zijn er met hopen, alhoewel die door Vogel steeds kordaat weggebonjourd werden.

En dan het weer hé : mannen mannen, wat een meevaller was dat! Het was niet gewoon warm maar écht warm, terwijl men met deze uitstap ,die altijd rond dezelfde tijd plaatsvindt, al dikwijls verkleumd en uitgeregend is geweest. Echt okselfris was ik dus niet meer toen we van de bus kwamen aan school, maar genoten heb ik wel, en Vogel nog veel meer. Daar zal nog lang over nagepraat worden!