02 november 2006

Ik wil de maan

Vanmorgen met vriendin en haar kinderen naar het theater gegaan. Het was een poppentheater gebaseerd op het boek 'Ik wil de maan'maanEen klein decortje, zachte diertjes, een schitterende vertelstem, alles onschuldig en lief. Vogel vond het schitterend, ze kende het verhaal van het boek en dat dat opeens tot leven kwam, gaf er ongetwijfeld een extra dimensie aan.

Als gezeur van de dag geef ik u mee dat we dus tweemaal de Ring hebben getrotseerd, omsingeld door vrachtwagens die zoals gewoonlijk veel te hard reden en weinig rekening houden met een personenwagen. In het terugkomen reden we eerst over de brokstukken van het vorige accident alvorens in de file te staan voor het volgende. Ikzelf zou kilometers omrijden om de ring te mijden en deze uitstap, nota bene langs geen kanten in de spits, heeft mij nog maar eens gesterkt in dit voornemen.

Het broertje van mijn vriendin haar tweetal ging trouwens recht van de voorstelling mee met een vriendje. Zijn kleinere zus bleef hem omhelzen en omhelzen, omstaanders stonden ervan stil met een oooohhhhh. Zo schattig! Tot het haar duidelijk werd dat broer echt niet mee zou gaan. Toen brak de hel los. Een sirene is er niks tegen, het gehuil ,dat geduurd heeft tot we thuis waren, liet je trommelvliezen vibreren.

Kleine Vogel , die naast haar zat, drukte zich zoveel mogelijk naar de kant toe en bekeek het kleine brokje hysterie met een blik van totaal afgrijzen. 'Soms houdt ze het wel een uur vol' zei mijn vriendin. 'Da's om te gaan lopen hé Kleine Vogel, ik weet het , ik wil er soms ook van gaan lopen' voegde ze er nog aan toe.

Waarbij we samen in lachen uitbarsten want welke moeder wil er nu al eens niet van haar kroost gaan lopen. Al was het maar tot op het toilet, om eens 5 ongestoorde minuten te hebben. Ow nee, dat kan ook niet als je kinderen hebt, hoe kon ik het vergeten.