27 november 2006

A whole new world..

phpsF0mZ8_c1AM

Om 10h stipt haal ik mijn vélo uit de garage, nadat vriendin J. mij nog enige bemoedigende woorden heeft toegesproken van het genre : "niemand ter wereld maakt zo'n ophef van een fietstochtje", waarvoor nogmaals mijn dank. Het vertrekken is even zoeken want door de Torpedorem kan je de trappers niet naar achter trappen om comfortabel in gang te geraken. Maar daar gaat ze dan! Passend gekleed in jeans IN de laarzen om niets tussen de spaken te krijgen en een driekwart jas om dezelfde reden. Hier is over nagedacht, beste lezertjes!

Het tweede fietspad dat ik moet nemen is al direct afgesloten wegens bermwerken met graaf-en graaimachien. Ik wurm mij langs de (bewegende!)achterkant en ik ben net voorbij als de man een boom afknakt waardoor er BOINK achter mij op een auto een stuk neerkomt. Dat was al bijna wijlen de kersverse fietsster. Een beetje verder kan ik terug op het fietspad en dan gaat het vooruit. Zalige winterzon (die helaas soms wel in mijn ogen schijnt) en geen wind van betekenis. Ik voel acuut het Alladinliedje A Whole New World opborrelen en neurie verder 'A new fantastic point of view'.

In geen tijd ben ik in het centrum. De winkel waar ik mijn broek moet afhalen is natuurlijk gesloten, wat had je gedacht maar ik heb nog een jasje van Vogel ter reparatie af te geven aan de overkant. Dan maar de terugweg aangevat. Het Gevaarlijke Kruispunt Waar Elke Week Wel Iemand Wordt Doodgereden trotseer ik voor de tweede keer dapper ,in het kielzog van universitaire jongelingen die, anders dan ik niet omkijken of er niemand van achter de hoek komt gescheurd. Ik was al van toen het nog rood was aan het omkijken , oogcontact makende met de automobilisten die mij mogelijkerwijs niet zouden zien. Hoewel dat vrij onwaarschijnlijk is met de vélo die natuurlijk ook getooid is met knalgroene fietstassen mét bloemen.

In geen tijd ben ik weer net voor waar Bob de Bouwer nog steeds gevaarlijk staat te doen met zijn machien en besluit dan maar het fietstunneltje in te schieten en ineens naar de GB in de aangrenzende gemeente (JAWEL!) te fietsen.

Op de fietspaden moet ik bij tegenliggende collega's wel een beetje uitwijken want het stuur van de Electrabike is zo'n beetje in Harley Davidsonstijl en dus stukken breder dan van een andere fiets. In de GB bel ik vriendin J. om mijn avontuur uit de doeken te doen. Ze vindt mij heel dapper en is duidelijk trots op haar avontuurlijke vriendin. Denk ik.

Fietstassen volgeladen gaat het weer naar huis. Niet moe, want ik ben natuurlijk in topconditie, duh, en heel voldaan zet ik mij nog even neder om De Tocht te overmijmeren. Ook al moest Vriendin J. niet trots zijn op mij, ik ben het zelf wel, puh!

11:43 | Permalink | Tags: fiets, verkeer | Commentaren (3)

24 november 2006

De fiets

Vanmorgen eerst om het Zielige Ziekenhuis (aka het Playmobil ziekenhuis) dat ik ergens had laten opzij zetten. Om daar te geraken -normaal 10 minuten- was er een heuse kleindochter van een taxichauffeur nodig, wat ik gelukkig ook ben. Omleiding alom, vergezeld vanonduidelijke afsluitingen wat iets geeft zoals : o hier kan ik nog door, o nee dan stopt het daar, achteruit dan maar, o kijk zijstraat, o fuck enkelrichting, hier dan maar in , o nee weer afgesloten, langs ginder dan, nee toch zetten ze voor mijn neus nog een afsluitinkje bij,zucht zucht. Gelukkig ken ik de buurt daar wat want de sukkel die onvoorbereid in die chaos terechtkomt vloekt zich een ongeluk.

In de speelgoedwinkel was de bancontact kapot, dus weer de auto in om een eind verder geld af te halen, en weer terug. Dan op een holletje naar huis, andere weg genomen, nee kijk nou : weer een omleiding, wat een verrassing!

Thuis speelgoed van vandaag en gisteren in de kelder verstopt, naar school om kopies te maken en aan de juffen te geven (oc spul), Vogel halen, voederen, man de weg naar de charcuterie in de ijskast wijzen, niet evident neem het van mij aan.

Vervolgens naar de wijnwinkel en dan naar de fietswinkel. Natuurlijk verkeerd gereden, maar niet veel (schuld van man, hoewel hij het op mij steekt) en uiteindelijk toch ter plaatse geraakt. En daar stond hij al te blinken, mijn gloednieuwe Electrabike Rosie :rosie 2Ik had geluk, hij paste net in de auto anders had ik misschien al wel mijn fietsdoop gehad en dat was niet min geweest.Weer vlug naar huis, even iets drinken en dan naar het schooltje waar man nog een brievenbusje voor het OC mocht ophangen, de gelukkige.

Subiet naar een verjaardagsfeest op de manège, zonder Vogel uiteraard en o wat zal het fijn zijn om even in de auto te zitten zonder oeverloos, non stop, neverending getater in mijn oren.

ps : zoon vindt fiets heel mooi(voor mij natuurlijk, zelf zou hij er uiteraard nog niet dood op gezien willen worden), een keigepimpte fiets zei hij, maar wel pregepimpt of is het geprepimpt?

18:40 | Permalink | Tags: verkeer, fiets | Commentaren (3)

02 november 2006

Ik wil de maan

Vanmorgen met vriendin en haar kinderen naar het theater gegaan. Het was een poppentheater gebaseerd op het boek 'Ik wil de maan'maanEen klein decortje, zachte diertjes, een schitterende vertelstem, alles onschuldig en lief. Vogel vond het schitterend, ze kende het verhaal van het boek en dat dat opeens tot leven kwam, gaf er ongetwijfeld een extra dimensie aan.

Als gezeur van de dag geef ik u mee dat we dus tweemaal de Ring hebben getrotseerd, omsingeld door vrachtwagens die zoals gewoonlijk veel te hard reden en weinig rekening houden met een personenwagen. In het terugkomen reden we eerst over de brokstukken van het vorige accident alvorens in de file te staan voor het volgende. Ikzelf zou kilometers omrijden om de ring te mijden en deze uitstap, nota bene langs geen kanten in de spits, heeft mij nog maar eens gesterkt in dit voornemen.

Het broertje van mijn vriendin haar tweetal ging trouwens recht van de voorstelling mee met een vriendje. Zijn kleinere zus bleef hem omhelzen en omhelzen, omstaanders stonden ervan stil met een oooohhhhh. Zo schattig! Tot het haar duidelijk werd dat broer echt niet mee zou gaan. Toen brak de hel los. Een sirene is er niks tegen, het gehuil ,dat geduurd heeft tot we thuis waren, liet je trommelvliezen vibreren.

Kleine Vogel , die naast haar zat, drukte zich zoveel mogelijk naar de kant toe en bekeek het kleine brokje hysterie met een blik van totaal afgrijzen. 'Soms houdt ze het wel een uur vol' zei mijn vriendin. 'Da's om te gaan lopen hé Kleine Vogel, ik weet het , ik wil er soms ook van gaan lopen' voegde ze er nog aan toe.

Waarbij we samen in lachen uitbarsten want welke moeder wil er nu al eens niet van haar kroost gaan lopen. Al was het maar tot op het toilet, om eens 5 ongestoorde minuten te hebben. Ow nee, dat kan ook niet als je kinderen hebt, hoe kon ik het vergeten.