31 mei 2007

Koorts

In tegenstelling tot vorige winter heeft Vogeltje het ziekteseizoen bij uitstek goed doorstaan. Maar om 12h vanmiddag kreeg ik telefoon van de juf. Vogel had overgegeven. In de eetzaal ocharme. Dat zal de apetijt van de etende kleuters wel niet bevorderd hebben.

Thuis leek het allemaal niet zo'n vaart te lopen. Ze was vrij levendig, wou een uurtje later zelfs eten en moest meermaals aangemaand worden om het een beetje rustig aan te doen.

Maar plots, laat op de middag, keerde het. Ze kreeg koorts, hoge koorts aan haar rode wangen en gloeiende lijfje te voelen (mijn thermometers zijn nog steeds ofwel kapot ofwel niet erg betrouwbaar). Zelfs Junifen deed niet veel. En ze lag zielig in de zetel, met haar voetjes op mijn schoot en één hand in de mijne, te kreunen. Maar pijn had ze niet, zei ze. Arm Vogeltje. We hebben zelfs Koen de Keurslagerbeer zijn verjaardag niet naar behoren kunnen vieren. Na nog een dosis junifen ligt ze nu te bed, hopelijk morgen gezond weer op.

19:25 | Permalink | Tags: ziek | Commentaren (5)

12 februari 2007

Lege school

Vanochtend word ik met een schok wakker om 08.00h. Ruim een half uur te laat dus. In een paniekreactie schiet ik uit bed en op de overloop gekomen zie ik nog juist Zoon beneden vertrekken.

Waarom heeft niemand mij wakker gemaakt? Zeg ik nog zielig. Hij lacht en gaat door. Vogel slaapt nog, dus ik besluit dat het toch niet meer gaat lukken om op tijd op school te komen en kruip er dan maar terug bij. Een kwartiertje later is ze wakker en staan we toch maar op. Ik zeg haar dat ze vanmiddag naar school moet, dan heeft ze toch haar gebruikelijk halve dag gehad.

Na het ontbijt zet ik de computer aan. Geen internet. Vreemd want ik heb wel een ip-adres en verbinding met de router. Ik zet hem tig keer af en aan maar niks. Zoon zijn computer geeft hetzelfde resultaat. Dan maar naar Belgacom gebeld en daar zegt een bandje dat er technische problemen zijn. Geen internet dan maar. Gek hoe een mens zich opeens afgesloten van de wereld voelt. En hoeveel keer je de plotse drang voelt om iets op te zoeken en dan met een Verdomme tot de conclusie komt dat het niet gaat. Om maar te zeggen dat ik duidelijk compleet verslaafd ben.

Om iets na één uur vertrek ik met Vogeltje naar school. Op de speelplaats zouden normaal een 80-tal kindjes moeten rondlopen, nu zie ik daar nog geen derde van. De mevrouw van de middagbewaking zegt mij dat ze allemaal ziek zijn. Ik moet nog iets afgeven aan een juf dus ga ik even met Vogeltje naar binnen. Daar hoor ik dat er ook 3 juffen ziek zijn, waaronder de hare. En dat het er een broeinest van griep en buikgriep is. Dan is de keuze zeker vlug gemaakt, alhoewel dat al het plan was van zodra ik de kaalslag op de speelplaats zag : ik neem Vogel mee terug naar huis.

En morgen gaat ze zeker ook nog niet, het is hier al erg genoeg met al ons gehoest, dankuwel.

Morgen slapen we dus weer uit, maar dit keer met opzet.

En tinternet marcheert terug, van 15h. Oef, ik ben gestopt met bibberen.

02 februari 2007

Vervanging

Als ik moest tellen hoe vaak er hier iemand al ziek is geweest sinds het begin van deze blog , zou ik gaan denken dat wij ondergevitamineerde, in een van zwammen vergeven krot wonende, tbc-lijdende sukkels waren.

Want het is weer zover.  Ik ben sinds gisteren kouwelijk, hoestend en algemeen ellendig. 

Niet ellendig genoeg echter om vanochtend thuis te blijven van de pannenkoeken-voor-lichtmisbedeling op school.  Ik heb zeer proper handen gewassen, hoest binnengehouden en zo min mogelijk geademd.  Verloren moeite waarschijnlijk want met de virussen aldaar kan je wellicht een oorlog winnen dus de mijne kan er ook nog bij.  En we waren een beetje onderbevrouwd, dus ik had al stervensklaar moeten zijn om met goed fatsoen te kunnen thuisblijven.

Daarnet even koorts gemeten.  37° gaf het ding aan.  Dus mag ik mij met recht ziek  noemen want ik heb nooit koorts.  Nooit zoals in 'een keer om de x jaar eens een keertje een flauw verhogingkje'.

Komt vast en zeker van al dat gekuis.  Vanochtend voor school met mijn pijnlijke ledematen zelfs nog de keukenvloer gedweild.  Zonder twijfel is het mijn lijf dat protesteert tegen al deze ongewone activiteiten.

Maarrrr... net terwijl ik aan het typen was dat het nog wel een tijd zou duren  want een goeie poetsvrouw is een zeldzaamheid, schijnt er een lichtje in de duisternis : ik krijg net telefoon dat de dochter van het Juweel tijdelijk haar werkzaamheden wil overnemen. Driewerf hoera!  Alhoewel ik uit goede bron weet dat ze niet zo goed is als haar mama, wil ik het er toch mee doen.

Ik kan mijn gezondheid toch niet op het spel zetten, nietwaar

 

10 januari 2007

Oog om oog

Geliefde heeft sinds maandag mijn griepje overgekregen maar is natuurlijk te koppig om thuis te blijven. De zwakken moeten eruit, zegt hij altijd, maar de manier waarop hij met zijn Lijden omgaat, doet vermoeden dat hij toch niet zo'n held is als hij wel voorgeeft.

Hij doet voort, jawel, maar alles onder luid geklaag. Elke hoestbui gaat vergezeld van een serie vloeken. Zeer irritant. Hij klinkt ook heel zielig. Maar aangezien ik een niet-empatisch mens ben is het alleen maar olie op het vuur van mijn onverschilligheid. 'Blijf dan toch thuis' is het enige dat ik daarop wil zeggen. Wat voor zin heeft het om te gaan werken, iedereen aan te steken en dan nog als een gemummificeerd lijk thuis te komen.

Omgekeerd word ik nu ook niet bepaald vertroeteld bij ziekte. 'Ga toch liggen' zei hij toen ik krochend en zwak, doch niet klagend, door het huis dwaalde. Wat ik ook deed, nadat het eten gemaakt was en de keuken opgeruimd. Ik heb ook geen tas thee miraculeus zien verschijnen, geen citrusvruchten met liefde zien geperst worden.

Oog om oog dus. Niet slecht voor een heidense vrouw, toch?

09:57 | Permalink | Tags: ziek, man | Commentaren (0)

04 januari 2007

Moeder geveld.

Alle ziektekiemen die Vogeltje de afgelopen maanden mee naar huis heeft gebracht, lijken in één keer tot uitbarsting te komen in mijn lijf.

Daarstraks al zwijmelend met Vogel aan de hand naar de apotheker om antigriep, hoestsiroop en neusdruppels. Na de eerste dosis heb ik mij op de zetel gegooid met strenge vermaning aan Vogel om mij even met rust te laten waarna ik in een gezegend coma viel.  Helaas niet voor lang, want ze rammelde mij wakker met een zakje nog in elkaar te zetten Playmobil voor het ZZ.  Wat ik dan ook gedaan heb, nadat ik mijn zinnen terug bij elkaar had.  Een moeder kent geen rust.

Maar ik mag niet klagen, ze amuseert zich wel en ik kan rustig op de zetel zitten, enkel een kleine interventie hier en daar, dat valt wel mee.

Morgen komt Zoon eindelijk terug.  Ik heb hem zo verschrikkelijk gemist en nu kan ik hem misschien zelfs nog niet omhelzen wegens besmettingsgevaar.  Mijn moeder stelde voor om zo'n mondmaskertje aan te doen maar na Dit hier heb ik echt geen zin om als een totale gek over te komen bij de vader van de vriend.  Ik ga mij in elk geval suf slikken aan medicijn, misschien ben ik morgen wel een totaal nieuw mens.  Hopen mag natuurlijk.

15:31 | Permalink | Tags: ziek | Commentaren (4)

07 december 2006

Vriendelijk virus

In navolging van de inmiddels herstelde dieren was Vogel ziek.Ze is echter al bekomen van haar kotspartij van gisteren. Een kort maar krachtig virusje blijkbaar. Ik bedenk dat het sinds de start van de blog zeker al de derde keer is dat ik haar maaginhoud hier bespreek. Ik zal u echter deze keer de saillante details onthouden.

Ze heeft nog even gepoogd om gedaan te krijgen dat ze hier weer in de zetel mocht in slaap vallen,net als gisteren, maar daar heeft ondergetekende een kordaat stokje voor gestoken. En gezien haar gebrek aan protest zal ze zelf ook wel ingecalculeerd hebben dat het een mislukte poging zou worden.

We hebben vandaag geschilderd, spelletje gespeeld (jawel nog steeds Kroko Loco gezien mijn weerzin om meer spelletjes aan te schaffen, ontaarde moeder die ik ben), gelezen, etc... Ze heeft gegeten en zelfs gesnoept en cola gedronken want dat vond ze zelf beter voor haar ongestelde maag dan melk of zelfs water. Oppurtunistje?

Zoon is ondertussen voor zijn derde examen deze week aan het studeren. Ik zet elke dag een schaal fruit in zijn kamer die hij min of meer leegeet. Helpen zal het wel niet, maar aangezien ik voor de rest niks nuttigs kan bijdragen, doe ik het zo maar.

Heb ik voor de rest wel iets nuttigs gedaan? Nee, inderdaad niet. De was is opgeplooid noch gestreken. Het speelgoed slingert nog rond en is nog altijd niet uitgesorteerd . Zelfs de Ikeatroep die ik dinsdag gekocht heb ligt nog in de auto. Wat nog een geluk bij een ongeluk is want anders had Vogel mijn splinternieuwe, superzachte dekentje misschien wel ondergekotst. Soms is het nog niet zo slecht om lui te zijn...

20:39 | Permalink | Tags: ziek, lui, studeren | Commentaren (3)

17 november 2006

Naar de stad

Een hele week heb ik binnengezeten, en ik zit héél graag binnen , maar niet letterlijk de ganse week. Aangezien Vogel geen enkel ziektesymptoom vertoont en het vandaag toch redelijk aangenaam weer was, besloten we even de stad in te gaan.

Ik heb leuke dingen gekocht en we hebben zalige broodjes gegeten. Voor Vogel was er een kids pizza zijnde : gesmolten kaas op volkoren brood, niks bij, keicool (zo stond het er echt). Ze heeft er wel nauwelijks van gegeten dus we hadden beter de baby pizza genomen : gesmolten kaas op een half broodje, niks erbij, keilekker.

We moesten wisselgeld hebben voor de parking dus Geliefde ging even in de krantenwinkel iets kopen om te wisselen. Ik wacht met Vogel bij de automaat waar ze mij streng aankijkt en zegt : "Stelen mag toch niet". Natuurlijk niet, waarom zeg je dat? "Papa is toch gaan STELEN in de krantenwinkel?" NEEEEE Vogeltje, gaan WISSELEN !!! O help, ik hoop dat ze zo'n dingen niet op school zegt.

Naast ons in de parking staat een chique Jaguar met een chique oude man achter het stuur die blijkbaar slaapt. Ik kijk even om te zien of hij wel ademt. Ja dus. Ik vraag aan Geliefde of ik niet even moet checken of wel ok is, wie weet heeft hij wel een beroerte gekregen. Geliefde, totaal gespeend van empathie met de mensheid zegt "Ach nee, die ligt gewoon ladderzat te slapen". Ik, wél gezegend met menselijke gevoelens, wil toch persé gaan kijken, anders blijft dat in mijn hoofd spelen. Ik tik met mijn ring op het raampje en de man trekt een lodderig oog open. Ik doe mijn duim omhoog en lip : "alles in orde?". Hij knikt me vrolijk toe en steekt ook zijn duim op. Ladderzat dus. Geliefde heeft weer gelijk, maar ik ben tenminste gerust.

15 november 2006

Pijnloze paddenstoel

Ik heb het al vaker gezegd maar Kleine Vogel is echt een rare. We komen net van de dokter want ze kampt al een paar dagen met een diepe hoest. Aangezien ze gevoelig is voor bronchitis e.d. had de dokter ons op het hart gedrukt dergelijke verkoudheden niet te lang te laten aanslepen.

Dokter luistert en vindt de hoest niet zorgwekkend, een gewone hoest dus. Prima! Oef! Dan begint hij aan de keel : rood met witte stippen. En de oren : ééntje ontstoken. Hij vraagt of ze geen pijn heeft. Ze schudt van nee en ik bevestig dat ze over niks geklaagd heeft en zelfs die ochtend nog een lekker krokante, scherpe cracotte heeft verorberd.

Koorts heeft ze ook al niet gehad, behalve heel misschien deze nacht, toen ik haar een beetje warm vond voelen.

Dus we zitten weer met een antibioticum. De eerste keer dit schooljaar dat valt nog mee. De dokter zei nog dat hij het zeer vreemd vond en dat het ook wel 'gevaarlijk' kan zijn om bij infecties geen koorts te maken, omdat je zo tot verwaarloosde toestanden kan komen.

Maar wat doe je eraan? Niks natuurlijk en ondertussen loopt mijn paddenstoel, rood met witte stippen, hier vrolijk rond en roept bijwijlen zelfs heel luidruchtig. Nee, pijn heeft ze niet, dat is wel duidelijk.

14:25 | Permalink | Tags: ziek, dokter | Commentaren (0)