17 januari 2011

Even helemaal weg

Dure eden had ik gezworen. Die van de strekking: nog niet met een miljoen erbovenop ga ik ooit nog naar Centerparcs. Want zeg nu zelf: iets dat impliceert dat je in een zwembad moet gaan zitten met een triljoen mensen die zelfs mét kleren aan al van elk decorum gespeend zijn, plus hun krijsende nageslacht, dat is toch bezwaarlijk een vakantie te noemen. Maar goed, een mens moet wat om vakantievierend grut te entertainen gedurende koude en/of druilerige dagen. En opeens krijg je dan zo'n idee.

Als u het een beetje slim speelt, dan hoeft u de eerste dag die gruwel nog niet te ervaren. De 'cottage' is per slot van rekening slechts vanaf 15u beschikbaar. Dat men daarvoor al het zwemparadijs mag betreden, wordt in alle talen verzwegen.

Dag twee ontsnapt u uiteraard niet. Gezwommen zal er worden. Of in het geval van Dochter die met haar 8 jaar nog steeds wateronzeker is: gehangen. Aan mijn armen. Het reddingsvestje sterkte haar echter wel zoveel dat ze wanneer ik op mijn knieën zat, vliegensvlug op mijn rug sprong zodat mijn knie snoeihard in een tegelpunt gedrukt werd. Ik zweer u echter dat ik slechts minimaal gebloed heb en bij mijn weten geen vunzige ziekte in het bloed herberg. Dus u kan nog steeds het zwembad zonder schroom betreden.

Met minder dan 1,5 uur komt u er niet vanaf, maar mits u geen picknick noch geld meeneemt, is Kroost tegen dan hongerig en dorstig genoeg om zich te laten overhalen om het het natte badpak moeizaam van het lijf te stropen. Dit alles in een hokje van niks op niks, met een temperatuur van om en nabij de 50 graden, waar elke halve seconde tegen de deur gebonkt wordt door andere zwembadgangers die een vrije omkleedplaats zoeken.

Fin, u komt met gigantische okselvijvers uit het zwembadgedeelte. In iets dat Market Dome heet, wat ik een onheilspellende naam vond. Niets is echter minder waar. Dat is de plaats waar men alcohol verkoopt. Alcohol die u broodnodig zult hebben om het tweede deel van de dag te overleven. Het deel dat Baluba heet. Waarbij u zich een grote binnenspeeltuin mag voorstellen. Met echt wel heel veel kinderen. En een podium waar dagelijks rond 16u een show van een hyperactieve kinderentertainer is. Overigens: jaloerse hulde aan de in een diepe slaap verzonken vader die ik daar ontwaarde . Ge moet het maar kunnen.
De minder zennigen onder ons moeten leedzaam het lawaai ondergaan. Tot Kroost, u raadt het al, honger krijgt.

Ze zeurt weer, zal u zeggen. Is er dan niks goeds aan Centerparcs? O jawel. Het personeel is afschuwelijk vriendelijk én kindvriendelijk. Zelfs tegen ettertjes die er vanzelfsprekend in groten getale rondlopen. U kan mits op tijd reserveren de kinderen een uur of twee uitbesteden aan professionele knutselaars. U moet niet langer dan 5 minuten wandelen om het nageslacht te amuseren of uw broodnodige inkopen te doen. En uw kroost gaat u tot in der eeuwigheid dankbaar zijn. Of tot ze weer honger hebben. Whatever comes first.

03 mei 2008

Going home

Het zit er op, dadelijk ontbijten, puin ruimen, inpakken en vanmiddag zit ik weer op mijn paard.  Deze keer niet van colère om Vogels brutaliteiten maar gewoon op de Valk.

Eerst nog 27 bruggen en 5000 stoplichten overwinnen, maar ik gok dat het verkeer wel zal meevallen.  Elke normale Belg komt uiteraard nu naar zee in plaats van te vertrekken.

Zonde, met dit mooie weer, denkt u?  Maar nee, ik heb al een vakantiekleur en kan lekker nog wat bijbruinen op de manège.Weliswaar boerenbruin, want meer dan gezicht, armen en decoleté is er vooralsnog niet blootgesteld.  En Vogel kan voor het eerst in 3 dagen tegen andere mensen zeuren terwijl ik mij genadig verdoof met wat wijn en volwassen conversaties kan voeren.  Klinkt mij als muziek in de geteisterde oren.  

 

02 mei 2008

De zee in een notendop

IK die strandexploraties en wandelingen (meermaals per dag, come rain or shine) doe met Vogel, waar gaan we dat schrijven. A ja, hier dus.

Gaston die het strand geweldig vindt. En hier op mijn bed mag slapen, nog beter. Hij nestelt zich in mijn schoot, of als ik mij omdraai dicht tegen mijn rug aan. En hij doet net hetzelfde als Vogel toen ze nog bij mij in bed sliep : zich zo dicht tegen mij aandrukken dat ik automatisch opschuif, waarna hij zich weer tegen mij legt en ik weer opschuif....'s ochtends lig ik dus bijna uit bed terwijl hij de overige 1,5 m blokkeert met zijn kleine harige zelf.

Bejaarden die petanquen, laptop én printer in aanslag om de uitslagen of weet ik veel wat in te tikken en te printen. Maak dat mee.

Een affiche die zegt dat het 62€ kost indien u hondenpoep, faecaliën of braaksel niet opruimt.  Ik zou graag 62€ betalen om te vermijden dat ik mijn braaksel moest opruimen, indien ik al de aandrang zou hebben om op de straat te kotsen.  

 Uitje naar Virginia die een paar steden verder zit, en De Bleke die op bezoek kwam, naar een speeltuin waar wij ondanks kiltegezeur van De Bleke zalig buiten gezeten hebben.  Maar ik mag niet vitten want Bleke heeft ook mijn schouders en nek gemasseerd en ik geniet nog na.

Gaston die door Vogel en de oudste van Virgina mee door de speeltuin gesleept werd, tot op de (ingegraven) trampoline toe.   

Gaston die politiek verbroederde met Virginia, voorwaar : blauwgroen gaat samen, misschien daarmee dat Virginia een blauwe cache-coeur aanhad? 

De mensen op de tram op weg naar Virginia die raar keken toen ik telefonisch tegen iemand verkondigde dat het kutweer was. 

De vroegere buurvrouw/kennis die ik tegenkwam in de speeltuin, of liever : zij kwam naar mij want ze had mijn stem(volume?) herkend. Mja...

De keren dat ik tegen Vogel gezegd heb  'Als je nu niet ophoudt met drammen, dan pak ik in en zijn we weg' : 756234 and counting.

Gezellig samen uit eten, Vogel en ik, vrouwen ondereen. Tip : eet niet de overschot van dochters gerookte zalm na uw eigen gehakte biefstuk.  Dat vecht .

 Als ik terug thuis ben foto's want ik heb natuurlijk het kabeltje niet bij. Mijn kodak ook niet trouwens, dus het zullen wazige gsmfoto's zijn.

 

 

17 augustus 2007

hyena aan zee

meeuw
De zee dus.

Zal ik beginnen met de laagtepunten?  Want dat is waar het publiek op wacht natuurlijk !

-Op weg naarginders vielen mij weer op (en noteer de wééééér) : sinds mijn kindertijd (toch al wel weer een een behoorlijke poos achter de rug) erger ik mij aan de aanplanting van bomen in ordelijke rijen.  Kent u ze?  De als soldaten gerangeerde populieren en aanverwanten die hectaregewijs opdoemen in een verder zeer weideachtig landschap?  Wel, ik vind ze griezelig.  Griezelig zeg ik u !

-Na een uitstapje naar een zeer rustige kustgemeente viel ons een stortbui van formaat op het hoofd.  En dan in het bijzonder mijn voor één keer in mijn leven gehaarlakte hoofd , doordat mijn moeder haarlak in het appartement had achtergelaten die ik dacht eens te verstuiven op mijn dos.  Onnodig te vermelden dat ik Fabiolagewijs met gebetonneerd kapsel in ons restaurant aankwam.

 -Op moederdag mocht ik mij verblijden met het geschenk van een fietsmand om onze toekomstige Gastonchihuahua in te vervoeren.  De rest van de dag had Geliefde ingepland met een strandwandeling.  Leuk, ware het niet dat er een windkracht 10 heerste en al het aanwezige zand injectienaaldgewijs op mijn benen en gezicht terechtkwam.  De benen waaraan ook Kleine Vogel hing te kermen dat het zand PIJN deed.  Gezandstraald beëindigden we de uitstap.  Ik vroeg  aan Geliefde of hij mij niet liever had kunnen doodschieten des ochtends.

-Geliefde vond trouwens dat ik met een kop gelijk een hyena rondliep aldaar op het strand.  Ik weet niet van waar hij de vergelijking haalde, want làchen deed ik nu niet bepaald.

-Geliefde meldde tijdens ons verlof nog dat als hij een heel jaar non stop met Vogel en mij moest doorbrengen (zonder werk, zonder paarden) hij zich van kan zou maken.  Misschien was dit een verdoken compliment voor mijn moederkwaliteiten.  Ik besloot alleszins het zo op te vatten.

 -Ik moest Vogel tijdens elk restaurantbezoek zeggen dat 'kaka-eten' en 'kaka-zelfstandignaamwoordnaarkeuze' géén termen zijn die men in een eetgelegenheid in de mond neemt.

 De pluspunten : elke dag zalig gegeten, Vogel heeft een geweldige stranddtijd beleefd met zich van minuut één volledig in het zand te rollen, we hebben ook meer dan goed gedronken, en hebben ons over het algemeen dolletjes geamuseerd.  Om  maar te zeggen dat ik écht geen brompot ben. Hmmm....

10 augustus 2007

A bientôt!

Uw Huisvrouw neemt nog een weekje congé.  Een beetje dolce far niente en zo.  Ik hoop voor u hetzelfde!

05 juli 2007

Weg

De hele was en strijk zijn gedaan, het huis is gepoetst (door mezelve dankzij weer zieke poetsvrouw), de koffers zijn gepakt, de Do en Don't lijst voor Zoon is geschreven.

Dit wil dus zeggen dat we morgen voor een dikke week naar zee gaan.  Zoon wil niet mee, vandaar de lijst.

Een week zonder Tinternet, zonder msn.  Dat wordt afkicken.  Geliefde gaat niet weten wat hem overkomt met al die onverdeelde aandacht die 's avonds zijns weegs gaat gaan.  Gelukkig heb ik een hoop boeken mee.

Tot binnenkort, Nijvere Lezertjes! Ik zal jullie missen!

18 juli 2006

Zand, zee en onvermoede jetskigevaren

We hebben de suppo-retour overleefd. Dank U aan vriendin A. voor gebeden en aan Tante A. voor het branden der kaarskes.  Het helpt blijkbaar ook voor niet-katholieke mensen, gelukkig seg!

 

We zijn allemaal schoon bruin (Vogeltje het minst van allen door factor 50 en wilde krullenbos voor het aangezicht, maar ze heeft toch ook een schone kleur).

Zij heeft zich dolletjes geamuseerd met zand, zee en zwembad.  En ik heb nog nooit zoveel lichaamsbeweging op een dag gehad, wat wil zeggen dat ik ondanks oeverloos gevreet en behoorlijk wat wijn slechts 1 kilo ben bijgekomen, jochei©!

Het programma was : ontbijt, strand, lunch, heel even bekomen, uitstapje, zwembad, heel even bekomen, avondeten, vogel in het nestje en dan op het megaterras uitblazen met aangepaste wijnen.  Geliefde speelt psp (mannen groeien dus inderdaad nooit op, wederom bewezen), ik lees en sms met de vriendinnen.  Vriendin A meldt mij dat Johny en Janine uiteen zijn.  Ik ben in shock.  Er zijn geen zekerheden meer in het leven.  Nee, antwoordt ze, straks is het nog de beurt aan Nicole en Hugo.  Ik sommeer haar onmiddellijk te zwijgen of ik slaap niet meer!  Ze maakt mij ook nog wijs dat Verhofstad een blauwe tand had van een zenuw en dat iedereen dacht dat het een verkiezingsstunt was.  Ik trap er natuurlijk in, bedank haar zelfs om mij op de hoogte te houden van het Belgische societynieuws. Het klinkt toch geloofwaardig, niet?  NIET??

Leuke trips : Lagos (mooie stad), Silves (pizza op een dakterras naast een kasteel(ruïne) waarbij we tegen Vogel zeggen dat de koning van het kasteel pizza bakt voor ons en dat het het dak van het kasteel is waar we op zitten, Monchique in het hoge binnenland omdat we eindelijk weer wat groen zien en 2 leuke dorpen zien.

Nutteloze trip : Sagres, ofte het einde van de wereld waar wel spectaculaire kliffen zijn, honderden meters de diepte in, die hier in België ongetwijfeld door metershoge hekken omgeven zouden zijn maar daar dus niet.  Wat meebrengt dat ik Vogel angstvallig vastklem en op meer dan veilige afstand blijf.  Geliefde waagt zich dichter om dezelfde foto's te trekken als 2 jaar geleden, maar een kniesoor die daar op let.De schitterende vuurtoren met aanpalende gebouwen die op het uiterste Zuid-Westelijke punt van Europa staat is gesloten voor onderhoudswerken, wat deze uitstap van een uur heen en weer vrij onzinnig maakt want er valt voor de rest absoluut niks te beleven. Vogel koopt aan één van de kraampjes een vijgencake die ze helemaal verorbert en waar ik eigenlijk van vrees dat het op zijn minst een salmonella bevat of anders aanleiding gaat geven tot spuitpoep, maar deze vrees blijkt ongegrond.  Het grappigste is een braadworstkraam met de naam 'letzte bratwurzt vor Amerika' (http://www.letztebratwurst.com/html/das_kap.html) maar aangezien ik daar twee jaar geleden al uitgebreid mee gelachen heb, is het nu nog maar een zuinig glimlachje waard.

De laatste stranddag gaat Zoon jetskiën. Ik blijf met een zeer bang hart achter in de verschroeiende zon. We zitten aan het strand altijd in de schaduw van de rotsen geparkeerd maar aan het jetskigebeuren is het bakken.  Er staat nog een jetski op het strand die een minieme schaduw werpt, waar ik mij dan maar naastzet.  Grote vergissing want nu zit ik met mijn oog naast de waarschuwingssticker die op het machien gekleefd zit.  Je moet een veiligheidsvest aan (heeft hij aan) maar eigenlijk beschermt het niks als je eraf dondert en nog minder als je eraf dondert en het ding komt op het vege lijf terecht.  Mijn adrenalinepeil stijgt. Met één oog kijk ik naar Zoon die over en weer raast en met het andere lees ik verder.  Een zwembroek blijkt niet te volstaan, eigenlijk moet je een duikersbroek aan (heeft hij uiteraard niet aan, niemand doet dat, niemand heeft erover gerept).  En waarom moet dat?  Omdat een zwembroek niet beschermt tegen het binnendringen van water in rectum of vagina bij een eventuele val.  I kid you not, zo staat het er.  Ik krijg visioenen van Zoon, die valt, het machien op hem krijgt en bovenover nog uiteengereten wordt door binnendringend water, in zijn geval via het rectum uiteraard.  Mijn maag buitelt door mijn lijf van angst.  Het is het langste kwartier van mijn leven.  Natuurlijk gebeurt er niks anders dan dat hij dolenthousiast terugkomt en nog eens wil.  Het kost wel een klein fortuin maar aangezien er voor de rest van zijn kant toch geen uitspattingen geweest zijn en ik mezelf streng toespreek dat ik niet belachelijk moet doen, sta ik grootmoedig toe, maar wel een uurtje later als mijn organen en bloeddruk terug op hun plaats zijn.  Ook de tweede keer komt hij er met ongeschonden lijf en rectum vanaf. Fieuw!

Ik geef u nog even mee dat op de luchthaven van Faro, in tegenstelling tot Zaventem, op aangeduide plaatsen gerookt mag worden.  Tot aan de boarding-wachtruimte toe.

En dat de tandheelkundige zorg in Portugal blijkbaar op niks trekt want ondanks de fortuinen die de Jetskifamilie incasseert heeft de mooie jongen een gebit als een kerkhof.

En dat Vogel in de retoursuppo halverwege zei dat ze eruit wou.  Wat ik natuurlijk niet kon toestaan.  Ze is echter meer dan braaf geweest op de beide vluchten.  Ter plaatse was ze beestig druk, vol pretentie  en hondsbrutaal.  Ik zeg tegen Geliefde, die iets minder tolerant is dan ik, dat we zo'n zelfvertrouwen niet mogen nekken en dat ze er alleen maar goed mee kan zijn in haar verdere leven.  Hij is niet echt overtuigd.

Nu moet ik dringend naar de supermarkt want de muizen liggen dood in de schapraai.  Wat eten we weeral vanavond?

 

09 juli 2006

vakantie

Alles ingepakt, min of meer opgeruimd.

Morgen om 4 uur het bed uit, pffff.

Bij leven en welzijn tot over een week!

07 juli 2006

vakantiechaos

Waarom moest ik zonodig op verlof? Mijn huis is precies een wasserij, ik heb een lijst met wat er meemoet gemaakt, waar ik mij ongetwijfeld zodanig op ga fixeren dat ik niet meer kan nadenken en natuurlijk iets cruciaals ga vergeten wat er niet opstond.Ik loop van hot naar her om dingen bijeen te zoeken en te kopen.

Komt nog bij dat ik helemaal niet van vakantie hou en schrik heb van terroristen, metaalmoeheid, dronken piloten én een hekel heb aan de Virginsuppositoirs die voor vliegtuigen moeten doorgaan.

Waarom gaan we dan? Omdat we verleden jaar ook niks gedaan hebben en dit misschien het laatste jaar is dat Zoon meewil.  En omdat, eens we er zijn, het een geweldige plaats is met schitterend weer (alhoewel veel te warm, kan ik niet zo goed tegen), zalig eten (wéér 2 kilo erbij), geweldige stranden (Vogel gaat dolgelukkig zijn) en gezellige stadjes.

Een week zonder internet, msn, mail... Ga ik geen afkickverschijnselen krijgen?

En vooral : tegen wie moet ik dan zeuren? Arme Geliefde.