14 mei 2010

Manifest protestant. Of katholiek.

Ik had verleden week bezoek. Wij aten in gezinsverband, want zelfs de zoon vindt dit bepaalde bezoek altijd wel vermakelijk ondanks zijn oorspronkelijke burgerlijke weerzin tegen dreadlocks.

Ik legde een hyperactief kind te bed, want ook de dochter vindt dit gezelschap zo fijn dat ze niet echt naar boven wou. Toen konden wij, dames onder elkaar, ons wijden aan Serieuze Zaken. Die allengs Ernstiger werden.

Dat het ondertussen een redelijk kot in de nacht werd, mocht ons niet weerhouden van een diepgaande studie over Geloof. En de verspreiding van Protestanten en Katholieken in Nederland.

Dus begon ze een kaart te tekenen. In mijn Humo.

En nog een. Toen snapte ik het helemaal. Dan tekende ik een kaart van België en werd op hoongelach onthaald. Want had ik nu net niet Zuid-Amerika gewrocht? Googlemaps werd erbij gehaald. Mijn gelijk werd bewezen.

Ondertussen waren we drieduizend blipliedjes verder en werd het half vier. De Zoon grommelde de dag erna op mijn kreunende 'het was laaat' 'JA dat heb ik gehoord.'.

Eveneens was alles waar ik zo begrijpend op geknikt had qua geloofsgrenzen verdwenen uit het geheugen. Maar wie maalt daarom, we hadden het toch gezellig. En zeg nu zelf: kaart 3 is toch België en niet Zuid-Amerika?

 

 

kaart1

 

 

 

kaart 2

 

 

 

 

kaart 3

 

02 januari 2010

Ik maak mijn beloften waar

In mijn buurt woont volgens mij geen enkele Hollander. Schijn of niet.

Maar zoals ik voorspeld had, was het vuurwerk schitterend. Langs tuinzijde zowel als aan de voorkant. Dat we bijna vermoord werden door een fout gerichte Gillende Keukenmeid bij het op de hoek van mijn straat gaan gapen naar tieners die voorzekers hun Zondag van de komende drie jaar er hebben doorgeknald, laten we even buiten beschouwing.

De aanwezige kinders, waaronder geen van mij, zullen het vast kunnen gebruiken als ze in therapie moeten voor hun vreselijke kindertijd.

En gelukkig maar, want verleden jaar had ik zo gestoeft over het vuurwerk in mijn buurt dat ik okselvijvers had van zeven tot twaalf, uit angst dat er ook hier niks te zien ging zijn.

Nimf was aanwezig, een tal vriendinnen en Moose ,die zich als immer dapper stand heeft gehouden tussen al dat vrouwelijk geweld. Die heeft zijn hemel alvast verdiend.

Ik zou u een gelukkig nieuwjaar willen wensen, maar geluk is zo overroepen, dus ik hoop voor jullie op een gezellig 2010. Maak er het beste van!

21 december 2009

MFL. En de Nimf. En mijn geteisterde mailbox.

Een morele verplichting roept. En dat niet alleen, ook de Zapnimf zelf bestookt mijn mail en oor met 'oewistmogelijk'.

Waarom draait het? Wel de Nimf wrocht schitterende etiketten die u op wijnflessen kan plakken. Om cadeau te geven. Aan vrienden, of vijanden. Want de woorden mag u zelf kiezen. En bent u verstoken van inspiratie, dan zal de Nimf haar hand niet omdraaien voor een gevatte frase.

Dus, Nijvere Lezertjes, doe mij, haar en MFL een plezier en bestel massaal etiketten. Dat ze schoon zijn, daar ben ik getuige van. Niet minder dan 4 flessen mét gepersonaliseerde kunst ben ik rijk.  Zonder betaling evenwel, maar we kunnen niet allemaal zo'n goede vriendjes zijn met de Nimf als ik.

Maar kom, oproep voor Het Goede Doel dus. En voor mijn gemoedsrust.

Alvast merci, en dat meen ik voor één keertje geheel oprecht!

23 november 2009

Iets van einde. Maar toch ook niet.

Ik stond net voorbij de kassa van de Delhaize, twee loodzware zakken in mijn handen en een bos bloemen onder mijn oksel geklemd, toen de foon ging.

Dus zwierde ik een zak neer, groef in de duistere diepten van mijn sakosj en grolde een 'ja waddist' tegen Mme. Z.

'Iets met 'Einde'. Hoe zegt ge dat? Het kan ook in het Engels zijn. Zo van geen einde zoiets,' bralt ze.

Ik zeg haar dat ik in de winkel sta en dat ik er direct even over zal nadenken. Want, geloof het of niet,  ik wist wel degelijk wat ze bedoelde. Alleen kon ik er even niet opkomen.

Dat duurde niet langer dan tot in de parkeergarage waar ik een AHA-Erlebniss kreeg. Dus ik gooi alles in de koffer en bel terug.

'Zeg geen Vaarwel, maar Tot Ziens, bedoelt ge zeker?'knik ik zelfverzekerd door de foon.

'JAAAAAAAH,' juicht ze. 'Waar komt dat ineens uit?'

Dat vroeg ik mij eigenlijk ook af. Hoe warriger een gedachtengang, hoe beter ik ermee relateer blijkbaar. Ik heb ook altijd van die rare kronkels en sta dan versteld dat iemand anders niet kan volgen.

Nog wat later belt ze terug met de mededeling dat die zin blijkbaar dikwijls op doodsbrieven staat, en dat ze niet zal nalaten om hem ook op de mijne te zetten. Zoals u misschien nog weet, organiseert zij mijn laatste feestje.

Ik verzucht dat ik echt ook nog eens niet in het hiernamaals met haar opgescheept wil zitten. Maar zij verheugt er zich al op, om op mijn schouder te tikken en demonisch te grijnzen als ze mijn ontstelde kop ziet wanneer ik mij omdraai, daar in de Hemelen.

Schoon vooruitzicht. Ik kan amper wachten.

 

29 oktober 2009

Een kinneke werd geboren. O wait: TWEE kinnekes!

Ik voel mij bijzonder trots en vereerd om u de geboorte van de tweeling van Madame Arabelle te mogen aankondigen!

Ze is dan misschien wel een disfunctioneel ambtenaar, maar alleszins een professioneel kinderkweker. Want wat zette ze gisteren op de wereld, om respectievelijk 16.12u en 16.13u?

Niet minder dan twee kloeke jongens van gigantische proporties, in tweelingjargon gesproken.

Emiel was er eerst, met zijn 2810 grammen de lichtste van het stel.

Jules kwam een minuutje later. En die liet Mme. A maar liefst 3030 gram afvallen.

Een tweeling. Goh. ik gun het haar oprecht! En dat méén ik! 't Zal gedaan zijn met stationsromannekes lezen.

Ze beweert dat het de mooiste kinders ter wereld zijn. Wat onmogelijk is, want die heb ik. Maar ik hoop het dra IRL te gaan vaststellen.

Heel erg van harte met deze prestatie jom!

De gore details van de geboorte zal ze u ongetwijfeld zelf mededelen, tussen 4 voedingen in!

09 september 2009

Luiheid etcetera deel twee

HET geboortekaartje arriveerde vandaag en terstond belde ik de afzendster om te zeggen wat ik er van dacht.  Na enige debatten konden we besluiten dat ik het etiketje op de achterkant heel geslaagd vond.

Ik had eigenlijk een kaartje verwacht.  Dat doe ik namelijk altijd wanneer men zegt dat men een kaartje gaat sturen.  Niet dat het niet mooi was.  Maar het was geen kaartje.  En het vooretiket plakte scheef.

Dat speet Mme. Z. zeer. Ze verzekerde mij dat als ze het gezien had, ik zeker een niet-kaartje met recht etiket gekregen zou hebben.

Vervolgens zei ik haar dat ik volgende week of zo, ergens, ik zie nog wel, op bezoek zou komen.  Want dat ik niet van het type ben om daags na een geboorte op huisbezoek te komen.  Men moet de jonge ouders wat tijd geven om te bekomen, niwaar? Na veel minder debatten besloten we dat ik eigenlijk te lui was om naar ginder te rijden deze week.

Kon ik ook online een cadeautje bestellen?  Want om naar de winkel te rijden ben ik ook te lui.  Dat kon! We kwamen heel sereen overeen dat ik er een duurder cadeautje dan gebruikelijk van zou maken omdat ik uiteraard ook te lui zou zijn om in nog een andere winkel ook iets voor Jef te gaan kopen. Want dat blijkt de geboorte-etiquette te vereisen : men geeft ook iets aan de oudere kinderen, om jaloezie te voorkomen.

Zo niet ik. Jef zal het moeten stellen met kijken naar het duurdere cadeautje voor zijn broer. Desnoods zal ik hem wel eens over het hoofd strelen en zeggen dat hij nu toch zo'n flinke Grote Broer is. Desnoods hé.

 

07 september 2009

Verzint u even mee?

-Een wereldreis?

-Een placenta-allergie?

-Plotse snelwegangst?

-Een griep die een jaar of 18 duurt?

-Een maagverkleining?

Of nee, ik word gewoon vegetariër.

Want het is geboren! En het is een jongen.

Toch proficiat, Mme. Z!  En aan alle virtuele gniffelaars: bedankt voor jullie berichtjes. Hartverwarmend, dat medeleven met uw Huisvrouw. Tsssss.

06 september 2009

U komt toch ook?

Ik heb uitdrukkelijk geweigerd om mee te wandelen, maar dat zal mij niet beletten om u uit te komen lachen, op een uiterst vriendelijke manier, dat spreekt,  wanneer u afgepeigerd terugkomt.  Als u nog terugkomt want de tocht leest onheilspellend.

Las ik daar ergens dat ik iets organisatorisch moet plegen? Hmmm, nog even denken hoe ik daar onderuit kan komen.

In elk geval, ik zal er zijn, behoudens heirkracht en mét chocomousse als ik daags tevoren niet te lui ben om te helpen donderen. Dus reken er alvast niet op.

 

03 september 2009

Plop het eruit JOM!

Beval nu gewoon. Alstublieft.  Dat is nu toch niet teveel gevraagd na 41 weken zwangerschap?

Ik wil niks meer lezen over vermeend vruchtwater, al dan niet loskomende slijmproppen (en al zeker niet voor mijn ochtendbanaan, dankuwel). 

Of uw kind nu wel of niet een naam heeft, wie maalt er nog om ondertussen?  We noemen het wel dingske. 

Ge hebt genoeg aandacht gehad.  Er zijn UITDRUKKINGEN voor mensen gelijk gij, maar uiteraard zijn wij té goede vrienden om die te bezigen, zo hier in het openbaar.

Nog ene foto van uw nog steeds zwangere lijf en ik ga een of andere Turkse hacker aanspreken om uw site te saboteren.  Effenaf.

Beval gewoon. Dankoewel.

(En nee het is niet omdat ik snak naar een placentasnack.  Godindenhogenhemel laat het aub een meiske zijn, want dàt kan ik er helemaal niet meer bijhebben.)

19 augustus 2009

Ellebogen van tafel! Oftewel : Kijk! Mos op die golfbreker! Of nee, dat heet zeewier hier zeker?

Om 13u ben ik er! Had ik Zap verteld.  Zij zou er een half uur voor mij zijn en eventueel mijn ouders al ontlasten van Vogeltje zodat die konden vertrekken.Het vervolg laat zich raden.  Ik was er 13u pile, zoals voorspeld, Zap was er, laat ons zeggen : wat later. 2 van haar broedseltjes vergezelden haar, Zoonzap kwam achter met Moose.  Per fiets nog wel, jaja Dames en Heren, helemaal naar zee! Applaus is zeer gepast!

Dit hield in dat wij al een paar uur met onze kroost in het zand lagen voor Moose arriveerde met de zoon.  Dat hield ook in dat Zap en ik al een hele gebarentaal hadden ontwikkeld voor het geval dat we ooit onder water zouden terechtkomen en daar onze toeters zouden moeten houden om water buiten te sluiten. En jawel die mogelijkheid bestond, omdat het volgens onze kinders in het water warmer was dan aan land.

Behoren tot onze niet-verbale vocabulaire : de gebaren voor

-Wallonië

-+30 graden

-reflectie van het licht in het water

-een onlangs overleden kapper, maar ook elke nog levende kapper, twee gebaren met een miniem verschil.

-iemand leren zwemmen (en mag ik u meegeven dat het klassieke zwemgebaar daar langs geen kanten (ha!) aan te pas komt?)

-Een gehandicapte, al dan niet mentaal, rot hout en wrakhout.  Allemaal hetzelfde gebaar.  Dus enige oplettenheid wanneer u met ons onder water zit is aangewezen, een vergissing is vlug gebeurd!

-En laat ons het op vele andere houden. (ELP Zap?)

Moose kwam dus al met een behoorlijke achterstand aan hilariteit aan, maar als compensatie hebben we de volgende twee dagen een onberispelijk, onluidruchtig gedrag tentoongespreid.  Met ons kunt u wel aan zee komen! Toch op dag 2! We moesten wel nadat we bendes andere strandgangers van ongepaste decibels hadden beschuldigd.

Wat leerde de Zapkroost, die trouwens zo goed als dadelijk verbroederde en verzusterde met de mijne, van deze uitstap?  Dat men tijdens het eten zijn ellebogen van tafel houdt. Dit is er bij mij als kind zo ingehamerd dat ik het automatisch doorgeef aan mijn kinders.  Al moet ik het 12 keer per maaltijd zeggen.  Maar dat was na dag 1 niet meer nodig, toen namen de Zapseltjes die taak van mij over en berispten en passant Vogel en ons wanneer wij onverhoeds een elleboogpunt naar de tafelrand bewogen. 

En zie hier, ons ma had gelijk! Alhoewel ik geen idee heb van waar deze regel ooit gekomen is. Degene die hier de achtergrond van weet, krijgt iets.  Een monocle of zo.

Wat mijn dochter van het Zapbezoek leerde :

-een boterham smeren, tenminste als ik er niet bij ben.

-de zaligheid van oudere vriendjes die u op sleeptouw nemen.

-een puberaal uitgesproken mamàhaaa, compleet met rologen en wtf handgebaar.

Voor de rest hebben wij gezond, gezwommen, gelezen en gelaptopt (ik uiteraard).

Voor herhaling vatbaar, en misschien adopteer ik wel een paar Zapkinders.  Vogeltje gelukkig en ik gerust. Zo lang ze hun ellebogen maar van tafel houden.