15 maart 2012

#wijvenblogs Dromen

Heel vroeger had ik slechts één droom. Elk boek kopen dat ik wou. Want de ware boekenliefhebber is niet tevreden met een bibliotheekboek. Nee, een boek dat u bevalt, dat moet ge hebben.  Sinds al een heel aantal jaren werd die droom realiteit en bleef er niks meer te dromen over.

Want ik ben geen mens met materiële verlangens. Vraag mij nu wat ik graag zou willen en ik zou het u niet kunnen zeggen. Ik wil geen fototoestelflatscreenbuitenkeukenfancytuinstelniefgordijnenducatimonstroreisnaardecaraibenofjuwelen. Het scheelt waarschijnlijk wel dat als ik het zou willen, ik het gewoon zou kopen. Een beetje hetzelfde als niet bepaald zin hebben in een sigaret maar zonder zitten, dan is het verlangen honderd keer zo sterk.

Maar dromen zijn niet noodzakelijk materieel. Op dat vlak liep het het grootste deel van mijn leven wel mank. Van diepongelukkig naar kabbelend naar flatline naar dromen over wat wel onmogelijk leek.  Echter ook op dat vlak heb ik niks te wensen over.  Tenzij misschien naar de tijd dat de kinderen uit huis zijn maar tegen dan ben ik waarschijnlijk dement en dan valt er helemaal niks meer te dromen want het enige wat ik dan nog ga wensen is dat ik alle boeken kon kopen die ik maar wil.

Ik hou niet van malcontente mensen. Van  hebzuchtigen. Van onrealistische dromers.

En toch heb ook ik een onrealistisch droompje. Van wonen in een andere tijdzone. Op twee uur na zover van onze zone als maar mogelijk is. Niet omdat ik jullie beu ben maar omdat ik daar ooit alleen op een bankje gezeten heb in het besef dat ik volmaakt gelukkig was op dat moment. Het zou zowaar het perfecte ogenblik geweest zijn om te sterven. Doeme. Gemiste kans.

 

 

 

 

 

13 maart 2012

#Wijvenblogs Guilty pleasures en kleine kantjes

Guilty pleasures, ik heb ze niet. Ik breek er me al een week het hoofd over maar ik kom nergens op. Het kan natuurlijk wel schelen dat ik precies geen overdreven ontwikkeld schuldgevoel bezit.

Als ik een hele dag in de zetel wil liggen terwijl het huis zijn gebruikelijke puinhoop heeft uitgebraakt, dan doe ik dat gewoon.

Als ik om tien uur des ochtends zin heb in wijn, dan neem ik die gewoon. (Ik neem dat als voorbeeld, want snoepen doe ik niet, maar u mag gerust 'chocolade' denken als u dat minder verontrust)

Als ik niét naar mijn ma wil gaan terwijl dat toch weer even te lang geleden is, dan stel ik het toch gewoon nog een dag uit.

Als ik liever in de zon op het terras zit in plaats van zoals ik mij had voorgenomen datzelfde terras te ontdoen van twee jaar rommel, dan gebeurt dat ook zo. Allemaal zonder ook maar enig steekje van berouw.

En als ik dit zo lees, dan zie ik meteen ook mijn grootste kleine kantjes: uitstelgedrag en egoïsme. Maar ik ben er wel altijd eerlijk over. Dat neemt mensen dan ook meteen de wapens uit handen om er iets gemeens over te zeggen. Zelfs de eerlijkheid is egoïstisch dus.

Ik ga nooit in de hemel komen he?

12 maart 2012

Wijvenweek: Schoonheidsslaapje

Ochtend. U rukt zich los uit het flanel en waggelt naar de badkamer. In het beste geval is het winter en hoeft u uw spiegelbeeld niet middels het ongenadige natuurlijke licht te trotseren maar kan u volstaan met vriendelijkere lampen waar er toch steeds twee van kapot zijn.

Dat is echter niet genoeg om te verhullen dat er iemand de voorgaande nacht met uw gezicht gaan lopen is en u achtergelaten heeft met een opgezwollen ruïne, mooi in de verf gezet door paarsige wallen, het vocht daarin voorzekers voldoende om een dorstige in een willekeurige woestijn te laven.

Uw ogen, o god, zijn dat écht uw ogen? Die bloeddoorlopen bollen, dat is toch niet wat ge verwacht na een uur of zeven genadige bewusteloosheid?

Niks aan te doen. Eerst douchen. Een geluk dat uw blik niet lager dan uw gezicht gedaald is want anders zag u iets veel ergers.

Ik weet niet hoe rigoureus u huishoudt, maar ik kom gewoonlijk niet toe aan het (laten) strijken van de lakens. Wat wil zeggen dat elke plooi van het beddengoed 's ochtends in uw huid gegrift staat. Een jong vel verteert zoiets op een dik uur, maar we weten allemaal dat ik geen 3x7 meer ben en per verstrijkend jaar komen daar minstens 5 minuten bij. Wat wil zeggen dat ik tot tegen de noen rondloop gelijk een Shar-pei.

Maar u wil remedies natuurlijk. Welnee, u wil foto's. Maar that ain't gonna happen. Remedies dus. Fond-de-teint. De uitvinder daarvan verdient meerdere standbeelden. Mascara! De uitvinder daarvan verdient medailles. Geen oog zo levenloos of het knapt op van wat mascara. En blush. Als het nog te vroeg is om een natuurlijke, of door alcohol of ergernis geïnduceerde, blos op uw kaken te toveren dan is blush de remedie.

En verder helpt het ook wel om u goed te voelen in uw al dan niet gerimpelde vel. Maar niet voor 12 uur 's middags. Godindenogenemel nee.